In Memoriam: Louis van Drie

Een architect van leven, liefde en bouwwerken

Voor iedere parochiaan was Louis van Drie een begrip. De man, steun en toeverlaat van onze pastor Nel van Drie, vader en grootvader in een warm en hecht gezin. Altijd vriendelijk, voorkomend en liefdevol voor iedereen. Heel herkenbaar aan zijn jongensachtige haardos, kwieke tred en wapperende rode sjaal. De helpende hand die je altijd pas doorhad als het moment eigenlijk al was geweest. 

Net zo lang als Nel aan onze parochie verbonden is, was Louis dat ook. Overbekend is al het drukwerk dat hij tientallen jaren deed voor onze vieringen, voor de thuiscatechese, ons parochieblad Opstand en voor alles wat verder nodig was. In de afgelopen 37 jaar heeft iedereen in onze gemeenschap wel eens een keer iets wat door Louis is geproduceerd in handen gehad. Hij heeft ons daarmee geïnspireerd, ideeën vorm gegeven en kleur geschapen in vertellingen en verhalen. 

Maar Louis deed meer, waaronder het gebouwbeheer van onze kerk. Hij was jarenlang de eerstverantwoordelijke voor al het onderhoud, van de verwarming, de elektrische installatie, de geluidinstallatie, de brandblusmiddelen, het orgelonderhoud. Een hele logische en natuurlijke rol voor hem, want in zijn werkzame leven heeft hij de mooiste bouwwerken in de stad Amsterdam onderhouden in zijn functie bij de stedelijke monumentenzorg. Geen steen, klink noch kabel is aan Louis' aandacht ontsnapt. Alles in ons kerkgebouw is ooit door zijn handen gegaan of door zijn vingers aangeraakt. Hij heeft alle vrijwilligers, of ze nou Peter, Jos of Frank heetten, onder zijn vleugels meegenomen en hen de fijne kneepjes van gebouwbeheer bijgebracht. Samen met hen monteerde hij bijvoorbeeld de brandwaarschuwingsbordjes boven de vluchtdeuren, trok kabels voor de geluidsinstallatie en legde de vloerverwarming in de overige ruimten aan. Hij zorgde ervoor dat onze hele oude maar onverwoestbare Monarch Verwarming eindelijk een goed onderhoudsbedrijf kreeg. Dat was als het zoeken van een speld in een hooiberg, maar Louis kreeg het voor elkaar. 

Hij schroomde niet om de kruipruimte in te gaan om van alles en nog wat aan te leggen, zoals bijvoorbeeld een intern camerasysteem om op afstand te kunnen bekijken wat er in de kerkzaal en de overige ruimten gebeurde. Tijdens de coronaperiode wist hij via een ingenieus indelings- en afstandsplan voor het gebruik van de zitplaatsen en de looproutes in de kerk de toegang en deelname aan de vieringen voor een beperkte groep weer mogelijk te maken. 

Van alle bouwtekeningen en overige gegevens hield hij het archief bij. Hij hield ervan om jongeren te leren hoe je die tekeningen moest lezen en wat belangrijk zou gaan worden als je ooit iets moest gaan repareren of vervangen. Waar nodig tekende hij plattegronden, dwarsdoorsneden en voor-, zij- en achterzijden. Bijvoorbeeld van onze toren, waarvan hij eerder al een schaalmodel maakte. 

Dat brengt ons tot zijn laatste grote bijdrage aan de toekomst van onze parochie. Hij was de 'architect' van de herbouw van de fysieke toren, die met een nieuw aan te zoeken inspirator als spirituele toren, samen symbool staan voor de toekomst van de parochie van de Verrezen Christus.

Toen de balken van de toren over hun uiterste houdbaarheid waren heengegaan verwijderde hij, samen met anderen, de balken maar hield er één als maateenheid en voorbeeld achter. Een slimmigheidje zoals hij er wel meer had. Daar hebben we enorm mee geboft, toen na lang wikken en wegen besloten was de balken te vervangen. De balken waarvoor de kosten zelf door de parochianen bijeen zijn gebracht. Ook de kleinkinderen van Louis hebben een balk gekocht, om zo de verbinding van de familie Van Drie met de Verrezen Christus zichtbaar te maken. Zijn schaalmodel werd gebruikt om aan te geven hoeveel balken door parochianen waren gesponsord.

Louis zocht een aannemer aan die de klus kon doen naar de kwaliteitsmaatstaven, die hij vereiste voor het werk aan onze toren. In alle voorbereidende besprekingen was Louis erbij en de bouwvakkers spraken hem respectvol aan met 'meneer de architect'. Glunderend klom hij in de hernieuwde toren om het opgeleverde werk kritisch te bekijken. In de voorbereiding en bij de uitvoering zorgde hij met zijn bouwkundige achtergrond en ervaring voor de juiste vragen en opmerkingen. En datsteeds op een uiterst plezierige manier, waarbij hij iedereen in zijn waarde liet en toch zijn kennis kon inbrengen. Zonder op de voorgrond te treden, zoals hij dat eigenlijk nimmer deed.Hij genoot van de wederzijdse vriendschap vanuit onze parochie naar hem en naar Nel. Hij was de motor waar Nel van op aan kon zodat ze zelf haar tomeloze energie en creativiteit aan de parochie kon geven. Louis zelf was een architect van leven en liefde, een drijvende kracht achter een hernieuwd kerkgebouw die onze gemeenschap een gezonde toekomst biedt. Bovenal was Louis een geweldige fijne vriend en steunpilaar. Wij blijven hem enorm dankbaar en dragen zijn nagedachtenis met ons mee. 

Frank van Blokland en Niels Lemmers