Een duif vol vredeswensen

Oecumenische viering op zondag 20 september

Een kerk vol mensen, ‘De vreugde voert ons naar dit huis’ zingen we. En blij zijn we, op deze eerste zondag van de vredesweek, waar we samen met de Open Hof en dominee Arlette Brabander de vrede vieren.

‘Verdraag elkaar’, dat is de oproep in de brief van Paulus aan de Kolossenzen. Blijf naast elkaar staan, ook als je het niet eens bent met de ander. En Paulus zegt ook: ‘Laat de vrede van Christus heersen in uw hart.’ Heersen, zegt dominee Brabander, wil zeggen dat de vrede in je hart de kans krijgt om een besluit te nemen. Neem even een adempauze, om niet vanuit boosheid of verontwaardiging te reageren, maar vanuit die vrede in je hart. De vrede is er al, we hoeven alleen onze handen te openen en ons hart.

Een mooie oproep, die nog eens werd herhaald in het lied dat we hierna zingen:

Je weet toch wie goed doet ook goed ontmoet!

Geloof in de liefde, dan komt het wel goed!

Dus ga in Gods Naam en met goede moed,

je treedt ieder mens met respect tegemoet.

Dat opent de deur naar vrede op aard!

Zo komen de dromen tot leven

en worden verhalen bewaard.

Iedereen heeft voor aanvang van de viering een papiertje gekregen, en een potlood. Nu is het tijd om daar een wens op te schrijven, een vredeswens. Daarna mag iedereen naar voren komen om de wens op de witte houten duif te hangen. ‘Dat mensen hun hart durven openen voor elkaar’, ‘onbevangen luisteren naar elkaar’, ‘maak geen ruzie, maar heb elkaar lief’, ‘vrede begint bij jezelf’, zijn enkele van de wensen die er hangen. De week erna, de laatste zondag van de vredesweek, krijgen mensen in beide kerken een vredeswens uitgereikt die iemand de week ervoor heeft opgeschreven.

Aan het einde van deze oecumenische vredesviering bidden we dat vrede niet ‘iets groots’ daarbuiten is, maar de rust in je eigen hart. Vrede begint hier. Nu.

En daarmee gaan we naar huis, of eerst naar de koffie, om met elkaar nog even gezellig na te praten. Het was een mooie viering, vol van vrede, die we elkaar toewensten en die we meenemen in ons leven.

Claartje van der Grinten