Varen op de Vliet

Op woensdag 5 augustus jl is een groot aantal parochianen in de boot genomen door de dames van de werkroep Individueel Pastoraat. Die hadden bedacht dat het in deze warme dagen op het water heerlijk verfrissend moet zijn. Daar zat wel wat in, en wat heb je dan voor zo’n frisse opkikker nodig? Niet zoveel: water, een boot, en deelnemers. Het water is er al, want de Vliet stroomt al ’n tijdje bijna langs de achterdeur van onze kerk. Kwiek en besluitvaardig werd de rest geregeld: een datum geprikt, de boot Hadrianus gehuurd, toestemming gevraagd om de steiger van Hofwijck te gebruiken als vertrek- en aankomstterminal, de inkoop- en cateringtaken werden onderling onder de dames verdeeld, en tenslotte werd aan de kerkgangers gevraagd of ze mee wilden varen.

Nou, het liep storm. Naast de 2-hoofdige bemanning (schipper en gids) biedt de boot plaats aan maximaal 32 passagiers, en in een mum van tijd waren alle plaatsen vergeven. Uitverkocht. Het was heel mooi dat enkele parochianen, die vanwege hun gezondheid nauwelijks meer buiten kunnen komen, zich toch ook voor deze tocht hadden aangemeld en met hulp van anderen in staat waren om aan boord te gaan.

Vol is vol. Maar ik ken enkele dames van de werkgroep wat beter, ééntje in het bijzonder, dus ik mikte erop dat ik stiekem wel aan boord kon glippen. Als ’n soort verstekeling, of als matroos-onder-de-gage, zeg maar. Nou, mooi niet. Een van de werkgroepdames, ja, die ene dus, vroeg of ik me had aangemeld. Nee. Jammer dan, maar dan mag je niet mee. Eraf! Dus na het vertrek van de volle Hadrianus bleef ik wat beteuterd aan de kant achter. Maar aan de andere kant kwam dat wel weer goed uit. Want nu kon ik dit maritieme avontuur veilig vanaf de wal gadeslaan. Daar waar in Rijswijk langs de Trekvliet de Trekweg overgaat in de Cromvlietkade, tegenover links de Jupiterkade en rechts de Planeetkade, zou de Hadrianus voorbij moeten varen. Dus dáár stond ik er klaar voor en ik begon het schip vol medeparochianen enthousiast te begroeten, ik zwaaide, joelde, schreeuwde, juichte, sprong…. maar er kwam geen reactie. Niets. Niemand zwaaide terug. Dat was jammer, eigenlijk. Ik zag wel dat de schipper vanachter zijn stuurwiel wat glazig mijn kant uitkeek, hij vroeg zich vast af waarom die malloot daar op de wal zo’n heisa stond te maken. En hij stak zijn hand op. Tja. Hij wel.

In de boot kregen de passagiers van de gids uitgebreide uitleg bij zowat alles dat er de laatste tijd in de Binckhorst is bijgebouwd. En dat is nogal wat. Woningen. Heel veel woningen, en vooral heel hoog gestapeld. Manhattan aan de Trekvliet. En de bouwers zijn daar nog niet eens op de helft. In al die nieuwe woningen zouden vast wel heel veel potentiële nieuwe parochianen kunnen wonen. Wat zouden die mooi kunnen bijdragen aan de continuïteit van onze parochiegemeenschap!

De Hadrianus voer langs de werf van medeparochiaan Jos de Haas (en Zoon) richting Den Haag. Doorvaren tot in het centrum kon niet, jammer genoeg, want het schip is net iets te hoog voor ’n paar Haagse bruggen. Aan boord werden de passagiers gastvrij onthaald door de dames van de werkgroep. Dat hield in dat ze rijkelijk werden voorzien van hapjes en drankjes, en zo af en toe ook van individuele zorg. Zoals een aai over de bol, een vriendelijk woord of een schoon servetje.

Na zo’n anderhalf uur meerde de Hadrianus weer aan bij Hofwijck. Tot opluchting van de gebruikers stonden daar drie rollators nog steeds braaf te wachten, die bij het vertrek losjes half in een heg, en helemaal uit het zicht waren geparkeerd.

Het was een mooie reis, liet ik me vertellen. De passagiers hebben ervan genoten. Stralend weer, met een dakje boven de hoofden om het teveel aan stralen op te vangen, leuk gezelschap, en veel nieuwe indrukken rijker.

Nee, het was geen bedevaart. Wel een vaart, want zo heet een bootreis nou eenmaal, maar geen bedevaart. Want vóór het vertrek is geen reisgebed gebeden. Er is onderweg ook niet gezongen, geen enkel lied, profaan noch sacraal. Terwijl er toch genoeg nautisch/maritieme liederen voorhanden zijn die iedereen wel kent, ik noem bijvoorbeeld ‘Oh Sterre der Zee’ en ‘Trek ik de zee door’ of ‘Berend Botje’. Hoe toepasselijk en mooi zou het zijn geweest als dat 32-stemmig over het water geklonken had….

Het was hoe dan ook een vaartocht die in de toekomst hopelijk nog wel eens op het programma van de werkgroep komt te staan. En dan meld ik me aan en vaar ik mee.

Luc van Eijck